Dlaczego ludzie są przyzwyczajeni do niskiej wibracji?

Ludzkość od wieków funkcjonuje w niskiej wibracji, ponieważ jej struktury energetyczne były nieustannie przenikane niskowibracyjnymi potencjałami. Wibracje te utrwaliły się tak głęboko, że stały się dla wielu ludzi stanem naturalnym — niemal niewidocznym, jak powietrze, którym oddychają. Niska wibracja przestała być rozpoznawana jako obca, a jej obecność w strukturach Ludzkiej Istoty doprowadziła do stopniowego odcięcia od wyższych wymiarów energetycznych i duchowych. Jednak pod warstwami tych zniekształceń wciąż istnieje coś niezmiennego i potężnego: Struktura Zrodzeniowa, czyli pierwotny wzorzec Ludzkiej Istoty.

Struktura zrodzeniowa jest fundamentem Ludzkiej Istoty. Jest niczym energetyczny rdzeń, zawierający zapisy stanów Istoty Ludzkiej, która ma doświadczać w światach pierwszych wymiarów. Zawiera pełen wachlarz stanów, które może przeżywać w Człowieku świata tworzonego w Prawie Wolnego Wyboru, a także naturalną zdolność do funkcjonowania w wysokiej wibracji. To właśnie struktura zrodzeniowa wprowadza zmiany w podstawowe struktury człowieka umożliwiając osiągnięcie coraz wyższych stanów wibracyjnych oraz jego wibracyjną ewolucję. Jest nienaruszalna, choć może zostać zasłonięta przez niskowibracyjne przyzwyczajenia, systemowe ograniczenia oraz obce prawa energetyczne.

Przez tysiąclecia ludzkość doświadczała stanów rozgramiających jej struktury, co doprowadziło do utraty dostępu do wiedzy płynącej z wyższych światów. W efekcie cywilizacja zaczęła funkcjonować w oderwaniu od własnego duchowego dziedzictwa. Ludzie przestali rozumieć zasady energetycznego świata, a ich percepcja została ograniczona do fragmentu rzeczywistości wyświetlanego przez niskie wibracje. W końcu gatunek ludzki zaczął być postrzegany jako ten, który nie potrafi poradzić sobie z niską wibracją — co doprowadziło do kolejnego poziomu degradacji duchowego rozwoju.

Zmiana tak głęboko zakorzenionych przyzwyczajeń nie jest łatwa. Niskowibracyjne wzorce są jak energetyczne nawyki — powtarzalne, automatyczne i głęboko osadzone w funkcjonowaniu ludzi. Podczas duchowej transformacji człowiek przechodzi przez wiele etapów, zanim jego struktury zaczną stabilnie funkcjonować w wyższej wibracji. Ludzie funkcjonujący na najniższych wymiarach potrzebują czasu i chęci do zmiany przyzwyczajeń. U podstawy zmian leży zrozumienie, że mogą to zrobić i niezależnie od wieku ich biologicznego ciała, na zmianę nie jest zbyt późno. Odmiennym aspektem do zmiany przyzwyczajeń do doświadczania niskiej wibracji, jest sama chęć wprowadzania wszystkich zaleceń, które mają za cel rozgramianie struktur niskowibracyjnych. Samo rozumienie zmian, bez podjęcia wysiłku i ugruntowania stanów rozgramiających przyzwyczajenia do niskiej wibracji, nie jest wystarczające do poradzenia sobie z nowymi zasadami energetycznymi.

Struktury wymagają stałego utrzymywania w stanach rozgramiających przyzwyczajenia do niskiej wibracji. Tylko w ten sposób zmiany mogą się utrwalić i wpłynąć na funkcjonowanie w wysokowibracyjnych stanach. One stopniowo niszczą dawne, niekorzystne wzorce, otwierając ludziom drogę do coraz wyższych wymiarów. Struktury w miarę wibracyjnego wzrostu są przebudowywane, a dawne niekorzystne energetyczne wzorce powoli tracą swoją moc. Przyzwyczajenie do niskiej wibracji powoli zanika i w jego miejsce pojawiają się coraz wyżej wibracyjne stany, które wspierają rozwój duchowy. Jednak aby zmiana mogła się utrwalić, konieczne jest ugruntowanie nowych stanów — stabilizacja w wyższej wibracji, która staje się naturalnym sposobem funkcjonowania.

Należy pamiętać, że transformacja nie polega na tworzeniu czegoś nowego, lecz na odkrywaniu tego, co pierwotne. Każdy krok w stronę wyższej wibracji wzmacnia energetyczną strukturę, poszerza obraz świata oraz otwiera drogę do doświadczeń, które wcześniej były niedostępne. W ten sposób ludzkość może powoli powracać do swojej pierwotnej świetności — nie poprzez gwałtowne rewolucje, lecz poprzez konsekwentne, świadome i głęboko zakorzenione zmiany w energetycznym sposobie funkcjonowania.